در مسیر طولانی میان ایران و ترکیه، کافه‌ای کوچک چراغش را برای راننده‌هایی روشن نگه می‌دارد که جای دیگری برای توقف ندارند. درام ۲۰۰۵ کامبوزیا پرتوی همان اتاق کنار جاده را به مرکز یک تصمیم آرام برای خودمختاری بدل می‌کند.

داستان کافه ترانزیت دربارهٔ چیست؟

ریحان تازه همسرش را از دست داده و رسم خانوادگی از او می‌خواهد به خانهٔ برادرشوهر برود و ازدواج دومی را که برایش تدارک دیده‌اند بپذیرد. او نمی‌پذیرد. به‌جایش کافهٔ ترانزیت همسرش را نزدیک مرز دوباره باز می‌کند و برای کامیون‌دارهای مسیر غرب آشپزی می‌کند. این انتخاب خانواده را آشفته می‌کند و کم‌کم وفاداری راننده‌هایی را به دست می‌آورد که برنامهٔ سفرشان را حول آشپزخانهٔ او می‌چینند. یکی از آن‌ها راننده‌ای یونانی است که جز اشاره و غذای گرم زبان مشترکی ندارد و مدام بهانه‌ای برای توقف پیدا می‌کند.

نقد K-Time

پرتوی با لحنی کار می‌کند که این روزها کمیاب شده: صبور و کاملاً بی‌علاقه به بلند کردن صدا. کافهٔ مرزی دقیقاً به این دلیل انتخاب خوبی است که زمین بی‌طرف است؛ جایی که ملیت و زبان و وضعیت تأهل کمتر از داغ بودن غذا اهمیت دارد. صدر عرفایی فیلم را تنها با خویشتن‌داری روی دوش می‌کشد و فیلم آن‌قدر به او اعتماد دارد که بگذارد دقایقی طولانی با یک نگاه بگذرد، نه با یک جمله. تنها ایراد ما ریتم است: میانهٔ فیلم کمی بیش از اندازه دور مضمون‌های خودش می‌چرخد. اما بمانید؛ پردهٔ پایانی جواب این صبر را می‌دهد.

دربارهٔ بازیگران

فرشته صدر عرفایی در نقش ریحان ستون فیلم است؛ یکی از خویشتن‌دارترین و مسلط‌ترین نقش‌آفرینی‌های کارنامهٔ او. پرویز پرستویی، از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های سینمای ایران، در نقشی مکمل ظاهر می‌شود که برخلاف حضورهای پرصدای همیشگی‌اش عمل می‌کند. نیکوس پاپادوپولوس، بازیگر یونانی، سومین ضلع این مثلث است.

زمینه و اهمیت

پرتوی فیلم‌نامه را نوشت و اثر را در سال ۲۰۰۵ کارگردانی کرد و ایران همان سال آن را به‌عنوان نمایندهٔ رسمی خود به شاخهٔ فیلم غیرانگلیسی‌زبان آکادمی اسکار فرستاد. او پیش از این هم فیلم‌نامه‌نویسی شناخته‌شده بود و این کار کنار جریان انسان‌گرای سینمای ایران می‌نشیند؛ همان جریانی که از دههٔ هفتاد شمسی به بعد توجه جهانی را جلب کرد. بخش عمدهٔ فیلم نزدیک مرز شمال غربی تصویربرداری شده و از دالان ترانزیت فضایی می‌سازد که مسافران ایرانی و ترک و یونانی در آن از کنار هم می‌گذرند بی‌آنکه ساکن شوند. مدت زمان فیلم ۱۰۷ دقیقه است و نزد تماشاگران بازخوردی قابل قبول یافته است.

تماشای «کافه ترانزیت» در K-Time

«کافه ترانزیت» در کی‌تایم پخش می‌شود. خواندن این صفحه برای همه آزاد است، اما برای شروع پخش باید با حساب کاربری کی‌تایم وارد شوید. سرویس برای فارسی‌زبانان خارج از ایران ساخته شده؛ رابط کاربری فارسی است و مجموعه به سینمای ایران وزن بیشتری می‌دهد.