پرویز فنیزاده، از محبوبترین بازیگران نقشمکمل سینمای پیش از انقلاب، در «شام آخر» (۱۳۵۵) نقش اصلی را بر عهده دارد؛ فیلمی ماجرایی با رگههای جنایی که نکته کنجکاویبرانگیزش پشت دوربین است: کارگردانی شهیار قنبری، ترانهسرای نامداری که کلماتش یک دوران از موسیقی پاپ فارسی را ساخت.
داستان شام آخر دربارهٔ چیست؟
مرتضی سمساری کوچکی دارد و همسرش عصمت را بیاندازه دوست میدارد. اما چیزی را نمیبیند که تماشاگر از همان ابتدا میداند: دل عصمت جای دیگری است، پیش مردی به نام علی. عصمت در نامهای پنهانی از علی میخواهد بیاید و او را از زندگیای که در آن احساس اسارت میکند نجات دهد. وقتی علی به این درخواست پاسخ میدهد، مثلث آرامِ سمسار و همسر و دلداده کمکم به سمت خطر کج میشود. دروغهای کوچک به نقشههای بزرگتر بدل میشوند و فیلم دنبال میکند که هر یک از این سه نفر، وقتی عشق و حسادت و استیصال سر یک سفره بنشینند، تا کجا پیش میروند و چه چیزی را به خطر میاندازند.
دربارهٔ بازیگران
فنیزاده که تماشاگر ایرانی او را با گرما و شیرینیِ بازیهایش در سینما و تلویزیون به یاد دارد، اینبار برخلاف انتظار در جلد مرتضایِ سادهدل و زودباور فرو میرود. ایرن، از بازیگران زن پرکار سینمای دهه پنجاه، به عصمت انرژی بیقراری میدهد و نوری کسرایی ضلع سوم این قصه سهنفره را کامل میکند.
زمینه و اهمیت
«شام آخر» در واپسین سالهای سینمای پیش از انقلاب ساخته شد؛ دورهای که سینمای بدنه ایران ملودرام، قصههای جنایی و نگاه اجتماعی را با اعتمادبهنفسی رو به رشد در هم میآمیخت. عجیبترین نام تیتراژ اما پشت دوربین است: شهیار قنبری که او را بیش از هر چیز با ماندگارترین ترانههای پاپ فارسی میشناسند، اینجا به کارگردانی روی آورد و حساسیتی شاعرانه به قصهای عامهپسند تزریق کرد. برای علاقهمندان سینمای دهه پنجاه این فیلم یک یافته کمیاب واقعی است و برای دوستداران فنیزاده — که کارنامهاش خیلی زود ناتمام ماند — هر نقش بهجامانده ارزشی دوچندان دارد.
تماشای «شام آخر» در Ktime
«شام آخر» در کیتایم هم با صدای فارسی و هم با زیرنویس فارسی در دسترس است؛ در محیطی کاملاً فارسی که برای ایرانیان دور از خانه ساخته شده. خواندن این صفحه برای همه آزاد است و برای تماشا کافی است با حساب کیتایم وارد شوید؛ از تلویزیون، موبایل یا مرورگر.