در «رؤیای شبانه ماه» صدا و تصویر جای روایت کلامی را می‌گیرند؛ پرتره‌ای که برت مورگن در سال ۲۰۲۲ از دیوید بویی ساخته، تقریباً به‌طور کامل از فیلم‌های اجرای زنده، مصاحبه‌های آرشیوی و موادی که پیش‌تر هرگز نمایش داده نشده بودند شکل گرفته است.

داستان Moonage Daydream دربارهٔ چیست؟

این فیلم به‌جای دنبال‌کردن مسیر زندگی بویی از ابتدا تا انتها، همان‌طور حرکت می‌کند که کارهای خودش حرکت می‌کردند؛ با پرش بین دوره‌ها، شخصیت‌ها و صداهای مختلف، تصویری از هنرمندی می‌سازد که پیوسته خودش را از نو می‌ساخت. فیلم‌های کنسرت در کنار تکه‌هایی از مصاحبه‌ها قرار می‌گیرند که در آن‌ها بویی درباره اجرا، هویت و ناآرامی ناشی از ثابت‌ماندن در مسیر خلاقیت حرف می‌زند، در حالی که بخش تصویری فیلم بر موادی تکیه دارد که پیش از این هرگز از آرشیو او بیرون نیامده بود. چهره‌هایی که در طول این دهه‌ها مسیرشان با او تلاقی کرده، در سراسر فیلم ظاهر می‌شوند؛ از جمله ایمان، لو رید و تینا ترنر، در کنار مصاحبه‌گران راسل هارتی و دیک کاوت و همچنین چهره‌های فرهنگی بینگ کرازبی و الیزابت تیلور، همگی بخشی از موزاییک گسترده‌ای که فیلم دور بویی می‌سازد. نتیجه کار کمتر شبیه زندگی‌نامه‌ای با تاریخ‌ها و نقاط عطف مشخص است و بیشتر شبیه تلاشی برای قراردادن تماشاگر در دل همان بی‌قراری خلاقانه‌ای است که کارهای او را تعریف می‌کرد.

دربارهٔ بازیگران

دیوید بویی حضوری ثابت در این فیلم دارد و در اجراهای زنده و با کلمات خودش، برگرفته از مصاحبه‌هایی که بخش بزرگی از دوران کاری‌اش را دربر می‌گیرد، دیده می‌شود. ایمان، لو رید و تینا ترنر بخشی از همین بافت آرشیوی هستند، در کنار مصاحبه‌گران راسل هارتی و دیک کاوت و چهره‌های تعیین‌کننده آن دوره یعنی بینگ کرازبی و الیزابت تیلور، که هرکدام در نقاطی حضور پیدا می‌کنند که به داستان خود بویی گره می‌خورد، نه به‌عنوان یک خط روایی جدا. برت مورگن کارگردانی و تدوین فیلم را برعهده داشته و به‌وضوح می‌توان تجربه سال‌ها کار با مواد آرشیوی را در سبک او دید، جایی که خود فوتیج به زبان اصلی فیلم بدل می‌شود.

زمینه و اهمیت

«رؤیای شبانه ماه» که محصول مشترک آلمان و آمریکاست و در سال ۲۰۲۲ منتشر شد، بر انبوهی از مواد اجرا و شخصی تکیه دارد که پیش‌تر هرگز دیده نشده بودند و همین منابع ساختار فیلم را شکل داده‌اند. به‌جای مستندی معمولی و مبتنی بر مصاحبه رو‌به‌دوربین، فیلم بیشتر شبیه یک تجربه صوتی‌تصویری عمل می‌کند که قرار است حس شود، نه فقط دنبال شود. با مدت‌زمان دو ساعت و پانزده دقیقه، فیلم فضای کافی به موسیقی و تصاویر می‌دهد و طبقه‌بندی آن به‌عنوان مستند و موسیقی، کمتر از آنچه باید نشان می‌دهد که این اثر تا چه اندازه یک تجربه سینمایی ناب نیز هست.

تماشای «Moonage Daydream» در Ktime

«رؤیای شبانه ماه» را می‌توان با یک حساب کاربری رایگان در کی‌تایم و بدون نیاز به هیچ تنظیمات جداگانه‌ای تماشا کرد. رابط کاربری فارسی کی‌تایم پیداکردن و افزودن این مستند و دیگر عناوین کتابخانه پلتفرم را برای فارسی‌زبانان ساده می‌کند.