کمدی سال ۱۹۹۶ کمال تبریزی داستان فیلم‌بردارى را روایت می‌کند که هیچ میلی به رفتن سمت خط مقدم ندارد و شوخی‌اش را از بهانه‌هایی می‌سازد که یکی پس از دیگری برای ماندن در عقب می‌تراشد. نود و پنج دقیقه‌ای که ماجراجویی، کمدی و درام را کنار هم می‌نشاند.

داستان لیلی با من است دربارهٔ چیست؟

صادق آدمِ دوربین است نه اسلحه، و سال‌های جنگ ایران و عراق را با فاصله‌ای امن از هر چیز خطرناک گذرانده است. زنجیره‌ای از سوءتفاهم‌ها، خواهش‌هایی که نمی‌تواند رد کند و کاغذبازی‌ای که از پسش برنمی‌آید، او را به سمت مأموریتی می‌راند که باید نزدیک منطقه جنگی فیلم بگیرد. هر راه فراری که پیدا می‌کند، خودش تبدیل به دلیل تازه‌ای برای ماندن می‌شود. آنچه با بازیِ طنزآمیزِ طفره‌رفتن‌های یک مرد شروع می‌شود، کم‌کم لحن آرام‌تری پیدا می‌کند؛ چون آدم‌هایی که سر راهش قرار می‌گیرند با خونسردی‌ای رفتار می‌کنند که او انتظارش را نداشت و نمی‌تواند به‌سادگی دستش بیندازد.

نقد K-Time

چیزی که این فیلم را ماندگار کرده، پرهیز تبریزی از بلند حرف زدن است. زمینه جنگی معمولاً یا به مرثیه ختم می‌شود یا به هجو تند، و این فیلم هیچ‌کدام را انتخاب نمی‌کند: شوخی‌ها از خودخواهی و ترس‌های کوچک آدم‌ها بیرون می‌آید نه از خودِ جنگ، و چرخش جدی پایانی به‌جای آنکه با موسیقی اعلام شود، با لحن ساخته می‌شود. پرستویی این چرخش را تقریباً یک‌تنه به دوش می‌کشد و مردی را بازی می‌کند که منفعت‌طلبی‌اش دقیقاً به این دلیل خنده‌دار است که آشناست. ساختار کمدی فشرده و حساب‌شده است؛ هر راه فرار جوری بسته می‌شود که تماشاگر می‌تواند آمدنش را ببیند و باز هم از آن لذت ببرد. برای کسانی که سینمای ایران را بیشتر با آثار خشک جشنواره‌ای‌اش می‌شناسند، اینجا لحن دیگری هست: گرم، مردمی و بسیار خنده‌دارتر از آنچه موضوعش نشان می‌دهد.

دربارهٔ بازیگران

پرویز پرستویی نقش اصلی را بازی می‌کند؛ یکی از همان بازی‌هایی که جایگاه او را به‌عنوان بازیگر کمدی با توان جدی دراماتیک تثبیت کرد. محمود عزیزی و مازیار لرستانی هم در جمع بازیگران حضور دارند. گروه بازیگران در نیمه اول با اغراق بازی می‌کنند و هرچه قصه جدی‌تر می‌شود لحن را پایین می‌آورند، و همین باعث می‌شود تغییر حال‌وهوای فیلم طبیعی به نظر برسد.

زمینه و اهمیت

کارگردانی بر عهده کمال تبریزی بوده، در دوره‌ای که فیلم‌سازان ایرانی تازه شروع کرده بودند به جنگِ به‌پایان‌رسیده از زاویه طنز نگاه کنند و نه صرفاً با زبان بزرگداشت. فیلم محصول ۱۹۹۶ است و درست در همان نقطه چرخش می‌ایستد: موضوعی ملی را از چشم آدمی معمولی با ضعف‌های معمولی روایت می‌کند. اعتبارش نزد مخاطب ایرانی سال‌هاست ثابت مانده و هر وقت صحبت از کمدی فارسی‌زبانی می‌شود که بار دوم و سوم هم دیدن دارد، نامش می‌آید. برای مخاطب خارج از ایران، تصویری هم از سبک، ریتم و شوخی سینمای ایران در میانه دهه نود میلادی به دست می‌دهد.

تماشای «لیلی با من است» در K-Time

این فیلم روی کی‌تایم برای کاربران دارای حساب پخش می‌شود؛ خواندن همین صفحه آزاد است و برای تماشا فقط کافی است وارد حساب خود شوید. کی‌تایم برای ایرانیان خارج از کشور ساخته شده: رابط کاربری فارسی، جست‌وجو و مرور فارسی‌زبان، و پخشی که از هر کجا و روی همان دستگاهی که دارید کار می‌کند.