یک خانه، یک رازِ زیر خاک، هشت دهه. «خانه پدری» ساختهٔ کیانوش عیاری تقریباً یک قرن تاریخ خانوادگی ایران را در اتاقها و زیرزمین یک خانهٔ قدیمی تهران فشرده میکند — و در همین مسیر به یکی از مشهورترین فیلمهای توقیفی سینمای معاصر ایران بدل شد.
داستان خانه پدری دربارهٔ چیست؟
ماجرا از دههٔ ۱۳۰۰ آغاز میشود؛ جایی که پدر و پسر نوجوانش در خانهٔ خانوادگی مرتکب خشونتی میشوند و ردّ آن را زیر خاکِ همان خانه پنهان میکنند. فیلم بهجای دنبال کردن یک قهرمان، در فصلهای بلند به جلو میرود — از دههٔ بیست شمسی تا آستانهٔ امروز — و نسلهای تازهٔ همین خانواده را تماشا میکند که در کارگاه قالیبافیِ روی همان زمین زندگی میکنند، ازدواج میکنند و کار میکنند. هر دوره زنهای تازهای با نگاههای تازه به خانه میآورد، اما آنچه دیوارها به یاد دارند حاضر نیست مدفون بماند. خودِ خانه، که دوره به دوره تعمیر و رنگ میشود، در نهایت شخصیت اصلی فیلم است.
دربارهٔ بازیگران
مهدی هاشمی در تلخترین فصل فیلم، نقش پدری را بازی میکند که انتخابش همهچیز را رقم میزند. شهاب حسینی — که همکاریهایش با اصغر فرهادی برایش اعتبار جهانی آورد — در نسلی متأخرتر ظاهر میشود و مهران رجبی، از آشناترین بازیگران نقش مکمل سینما و تلویزیون ایران، گروه بزرگی را کامل میکند که تقریباً در هر فصل بهکلی عوض میشود.
زمینه و اهمیت
عیاری، سازندهٔ آثار رئالیستی ستایششدهای چون «آبادانیها»، فیلم را سال ۱۳۹۱ ساخت، اما تماشاگر ایرانی سالها منتظر ماند: نمایش محدود سال ۱۳۹۳ متوقف شد و اکران عمومی واقعی تازه در ۱۳۹۸ اتفاق افتاد؛ هفت سال پس از پایان ساخت. همین انتظار طولانی فیلم را نزد منتقدان و سینمادوستان به یک پروندهٔ خاص تبدیل کرد. «خانه پدری» ۹۷ دقیقه است و در سطح بینالمللی بازخوردی قابل قبول گرفته، هرچند اعتبارش در فضای سینمایی ایران از این بازخورد بسیار بالاتر است.
تماشای «خانه پدری» در K-Time
کیتایم «خانه پدری» را با زبان اصلی فارسی برای ایرانیان سراسر دنیا پخش میکند. این صفحه برای همه باز است؛ برای تماشا فقط باید با حساب کیتایم وارد شوید. با رابط فارسی و آرشیوی که بر سینمای ایران بنا شده، کیتایم جای طبیعی فیلمی است که خیلی از ایرانیانِ خارج سالها فقط اسمش را شنیده بودند.