پروانهٔ وکالتی که معلق شده، پروندهای برای ویزا که بسته نمیشود و خانهای که هفتهبههفته خلوتتر میشود؛ «به امید دیدار» ساختهٔ سال ۲۰۱۱ محمد رسولاف، زنی تهرانی را در مسیر اداریِ ترک زندگی خودش دنبال میکند.
داستان به امید دیدار دربارهٔ چیست؟
نورا وکیل جوانی در تهران است که دیگر اجازهٔ کار ندارد؛ پروانهاش معلق شده و همسرش که روزنامهنگار است، برای دور ماندن از حاشیهها به جنوب کشور رفته است. نورا که باردار است و بیشتر وقتها تنها زندگی میکند، تنها یک هدف برای خودش گذاشته: گرفتن ویزایی که راه شروع دوباره در خارج از کشور را باز کند. فیلم این مسیر را با جزئیاتی آرام و گامبهگام نشان میدهد؛ قرارها با واسطهها، مدارکی که باید جمع و مهر شود، مراجعههای پزشکی و تماسهایی که بیشتر وعده میدهند تا نتیجه. هر قدم کوچک به جلو چیزی از او میگیرد و این پرسش که در وطن چه چیزی برایش باقی مانده، بر تمام صحنهها سنگینی میکند.
دربارهٔ بازیگران
نقش نورا عملاً بار کل فیلم را به دوش میکشد و بازیگر اصلی تقریباً در همهٔ نماها حاضر است. بازی او از حرکتهای کوچک و مهارشده ساخته شده — نگاه به تلفن، مرتب کردن خانه، نشستن در سکوت اتاقهای انتظار — و باقی شخصیتها آگاهانه در حاشیهٔ روایت نگه داشته شدهاند.
زمینه و اهمیت
رسولاف «به امید دیدار» را سال ۲۰۱۰ جلوی دوربین برد و فیلم نخستین بار در سال ۲۰۱۱ به تماشاگران رسید؛ اثری که حتی در نخستین تماشا، انضباط و خویشتنداری ساختش را نمیشود نادیده گرفت. از نظر بصری اثری کمگو و حسابشده است: فضاهای داخلی با رنگهای سرد و خاکستریآبی، قابهای ثابت و سکوتهای طولانی بدون موسیقی. این فیلم در ادامهٔ مسیر کاری رسولاف قرار میگیرد که به رابطهٔ آدمهای معمولی با نهادها و روندهای اداری میپردازد و از آن در میان فیلمهای مهم سینمای هنری ایران در آن دهه یاد میشود. مدت زمان فیلم ۱۱۴ دقیقه و زبان آن فارسی است.
تماشای «به امید دیدار» در K-Time
نسخهٔ اصلی و فارسی «به امید دیدار» روی کیتایم در دسترس است. خواندن این صفحه رایگان است و برای تماشا کافی است با حساب کاربری کیتایم وارد شوید. کیتایم برای ایرانیان خارج از کشور ساخته شده و با رابط کاربری فارسی، این فیلم را کنار دیگر آثار در دسترس سینمای ایران قرار میدهد.