کمتر فیلمی از ساختههای تازهٔ سینمای ایران بهاندازهٔ «بیداد» سر و صدا به پا کرده است. سهیل بیرقی در تازهترین اثرش داستان دختر جوانی را روایت میکند که خیابانهای تهران را به صحنهٔ اجرای خود بدل میکند و آواز خواندن در ملأ عام را به روایتی دربارهٔ شجاعت، خانواده و بهای شنیدهشدن تبدیل میکند.
داستان بیداد دربارهٔ چیست؟
ستی صدایی دارد که اجازهٔ استفاده از آن را ندارد. در ایران زن نمیتواند بهتنهایی برای تماشاگران بخواند و به همین دلیل کنسرتهایی که او آرزویشان را دارد همیشه دور از دسترس میمانند. ستی بهجای انتظار برای مجوزی که هرگز صادر نخواهد شد، جایی را برای اجرا انتخاب میکند که نه بلیتی دارد و نه دری که بشود بست: خیابان. اجراهای او ابتدا جمعیت را جذب میکند، بعد دوربینها را و سپس توجهی را که هرگز برنامهاش را نریخته بود. هرچه شهرتش بیشتر میشود، فشار نزدیکانش هم بالا میرود و او باید تصمیم بگیرد چقدر از زندگی معمولیاش را حاضر است با زندگی متفاوتی که صدایش میزند عوض کند.
دربارهٔ بازیگران
سروین ضابطیان در نقش ستی بار اصلی فیلم را بر دوش دارد و بازیاش یکی از چشمگیرترین حضورهای تازه در سینمای این سالهای ایران به شمار میرود. امیر جدیدی، که تماشاگران جشنوارههای جهانی او را بهخوبی میشناسند، حضوری آرام و باورپذیر دارد و لیلی رشیدی نیز با نقشی دقیق و پرداختهشده مثلث اصلی بازیگران را کامل میکند.
زمینه و اهمیت
بیرقی کارنامهاش را با پرترههایی از زنان ایرانی ساخته که به محدودیتهای تعیینشده برایشان تن نمیدهند؛ «من» و «عرق سرد» نمونههای شناختهشدهٔ همین مسیرند. «بیداد» این نگاه را به دنیای موسیقی میبرد؛ حوزهای که ممنوعیتهایش از همهجا آشکارتر است. این فیلم ۱۰۴ دقیقهای محصول سال ۲۰۲۶ است و خیلی زود میان ایرانیان داخل و خارج از کشور بحثبرانگیز شد؛ از جمله به این دلیل که موضوعش یادآور اجراهای خیابانی واقعیای است که در سالهای اخیر بارها در شبکههای اجتماعی دستبهدست شدهاند.
تماشای «بیداد» در Ktime
برای تماشای «بیداد» کافی است با حساب کاربری خود وارد کیتایم شوید؛ خواندن همین صفحه برای همه آزاد است اما پخش فیلم نیازمند ورود به حساب است. کیتایم برای ایرانیان خارج از کشور ساخته شده و با رابط کاربری کاملاً فارسی و زیرنویس فارسی، تماشای فیلم را از هر نقطهٔ جهان آسان میکند.