پسری از لندن و پسری افغان که در ایران بزرگ شده، در جشنوارهٔ فیلمی در اصفهان هماتاق میشوند — همین نقطهٔ شروعِ «علی و دنی» است؛ ماجراجویی ۹۸ دقیقهای ساختهٔ وحید نیکخواه آزاد در سال ۲۰۰۰ دربارهٔ دوستیای که باید از دل اختلاف فرهنگی بیرون بیاید و بعد در دل خطر واقعی محک بخورد.
داستان علی و دنی دربارهٔ چیست؟
دنی از انگلستان برای شرکت در یک جشنوارهٔ سینمایی راهی اصفهان میشود و از قضا با علی، پسری افغان که سالهاست در ایران زندگی میکند، هماتاق میشود. اول کار هیچچیزِ این همنشینی جور درنمیآید: زبان، عادتها و پیشداوریها مدام میان دو پسر دیوار میکشند و سوءتفاهمهای کوچک کمکم به دلخوری جدی بدل میشوند. ورق وقتی برمیگردد که دنی سر از جای نادرستی درمیآورد و گرفتار گروهی قاچاقچی میشود. حالا دیگر قهر و دعوا معنایی ندارد؛ علی برای نجات همان پسری که تا دیروز تحملش نمیکرد راه میافتد و سفرِ جشنوارهای به ماجراجوییای بدل میشود که هیچکدام انتظارش را نداشتند.
دربارهٔ بازیگران
بار اصلی قصه روی دوش دو بازیگر نوجوان، مهدی لطفی و نیک رابینسون، است؛ اما تماشاگر ایرانی در نقشهای مکمل چهرههای آشنای بیشتری پیدا میکند: اکبر عبدی، کمدین محبوب سینمای ایران، در کنار حسین محجوب و جمشید جهانزاده. سروجیت کور، رضا فیضنوروزی و پیام یزدانی هم گروه بازیگران را کامل میکنند. حضور عبدی بهخصوص فیلم را به جریان اصلی سینمای خانوادگی آن سالها پیوند میزند.
زمینه و اهمیت
سینمای کودک ایران در دههٔ هفتاد شمسی آوازهای جهانی داشت و «علی و دنی» از دل همان سنت بیرون آمده؛ با این تفاوت که بهجای واقعگرایی آرام و شاعرانهٔ جشنوارهپسند، سراغ ماجراجویی رفته است. انتخاب قهرمانی افغان هم نکتهای است که نباید از کنارش ساده گذشت: ایران در آن سالها میزبان یکی از بزرگترین جامعههای مهاجر افغان جهان بود و نشاندن یک پسر افغان در مرکز قصهٔ نجات — در جایگاه قهرمان و نه تماشاچی — برای فیلمی خانوادگی در سال ۲۰۰۰ انتخابی کمسابقه بود. جشنوارهٔ اصفهانِ داخل فیلم هم آینهای است از جشنوارهٔ واقعی فیلم کودک که این شهر به آن شهره است.
تماشای «علی و دنی» در Ktime
«علی و دنی» را میتوانید با نسخهٔ اصلی فارسی در کیتایم تماشا کنید. مرور این صفحه بدون حساب کاربری آزاد است؛ فقط برای پخش باید ابتدا وارد حساب کیتایم خود شوید. کیتایم با رابط کاربری فارسی برای ایرانیان دور از وطن ساخته شده و پیدا کردن فیلمهای خانوادگی بیشتر از همان دورهٔ طلایی سینمای کودک ایران در آن کاری ندارد.