جایی در جاده‌ی کویری تهران–مشهد، ماشینی از کار می‌افتد و علیرضا رئیسیان از همین اتفاق کوچک، «ایستگاه متروک» را می‌سازد؛ درامی آرام و انسانی محصول ۲۰۰۲ با بازی لیلا حاتمی در مرکز آن — فیلمی که معنایش را در کوچک‌ترین توقف‌های یک سفر پیدا میکند.
داستان ایستگاه متروک دربارهٔ چیست؟
عکاسی همراه همسرش برای زیارت راهی مشهد شده و مسیرشان آن‌ها را از هر شهر و آبادی بزرگی دور کرده است. در میانه‌ی همین خلوت، خودروشان خراب می‌شود. مرد پیاده برای کمک به روستایی در آن نزدیکی می‌رسد و با معلم روستا روبه‌رو می‌شود که پیشنهاد کمک می‌دهد. توقفی که قرار بود کوتاه باشد به یک روز کامل می‌کشد و این مکثِ ناخواسته، زن و شوهر را با ریتم جایی آشنا میکند که انگار دنیا فراموشش کرده است. در سکون روستا، زن ناخواسته با بخش‌هایی از زندگی‌اش روبه‌رو می‌شود که او و همسرش معمولاً از حرف زدن درباره‌شان طفره می‌روند و وقتی ماشین دوباره آماده‌ی حرکت می‌شود، توقف در این ایستگاه فراموش‌شده چیزی را در درون او جابه‌جا کرده است.
دربارهٔ بازیگران
لیلا حاتمی با بازی‌ای کم‌حرف و درون‌گرا بار اصلی اثر را بر دوش دارد؛ بازی‌ای که بیشترِ ناگفته‌های فیلم‌نامه را می‌گوید. نظام منوچهری و مهران رجبی، چهره‌های آشنای سینمای ایران، گروه کوچک بازیگران اصلی را کامل می‌کنند و فیلم به هر یک فرصت می‌دهد در قصه‌ای که به اندازه‌ی کلمات از سکوت‌ها ساخته شده، دیده شوند.
زمینه و اهمیت
رئیسیان با صبر و حوصله کارگردانی میکند و شکل فیلم — سفری که نیمه‌کاره می‌ماند، روستایی که بی‌تحقیر تماشا می‌شود، و معنایی که به‌جای گره‌های داستانی از منظره و روزمرگی برمی‌آید — آن را در دل سنت انسان‌گرای سینمای هنری ایران می‌نشاند. این فیلم ۸۸ دقیقه‌ای به آن رگه از سینمای اوایل دهه‌ی دوهزار میلادی ایران تعلق دارد که پرسش‌های بزرگ ایمان، فقدان و دلتنگی را در دل کوچک‌ترین توقف‌های یک سفر پیدا می‌کرد؛ و بازخورد قابل قبولی که نزد تماشاگران یافته نشان می‌دهد این اعتبار با گذر زمان کم‌رنگ نشده است.
تماشای «ایستگاه متروک» در Ktime
«ایستگاه متروک» پس از ورود با حساب رایگان در کیتایم قابل پخش است؛ برای خواندن این صفحه به هیچ حسابی نیاز نیست. کیتایم با رابط فارسی‌محورش، سینمای جشنواره‌ای و فیلم‌های محبوب ایران را برای فارسی‌زبانان خارج از کشور یک‌جا گرد آورده است.