جایی در جادهی کویری تهران–مشهد، ماشینی از کار میافتد و علیرضا رئیسیان از همین اتفاق کوچک، «ایستگاه متروک» را میسازد؛ درامی آرام و انسانی محصول ۲۰۰۲ با بازی لیلا حاتمی در مرکز آن — فیلمی که معنایش را در کوچکترین توقفهای یک سفر پیدا میکند.
داستان ایستگاه متروک دربارهٔ چیست؟
عکاسی همراه همسرش برای زیارت راهی مشهد شده و مسیرشان آنها را از هر شهر و آبادی بزرگی دور کرده است. در میانهی همین خلوت، خودروشان خراب میشود. مرد پیاده برای کمک به روستایی در آن نزدیکی میرسد و با معلم روستا روبهرو میشود که پیشنهاد کمک میدهد. توقفی که قرار بود کوتاه باشد به یک روز کامل میکشد و این مکثِ ناخواسته، زن و شوهر را با ریتم جایی آشنا میکند که انگار دنیا فراموشش کرده است. در سکون روستا، زن ناخواسته با بخشهایی از زندگیاش روبهرو میشود که او و همسرش معمولاً از حرف زدن دربارهشان طفره میروند و وقتی ماشین دوباره آمادهی حرکت میشود، توقف در این ایستگاه فراموششده چیزی را در درون او جابهجا کرده است.
دربارهٔ بازیگران
لیلا حاتمی با بازیای کمحرف و درونگرا بار اصلی اثر را بر دوش دارد؛ بازیای که بیشترِ ناگفتههای فیلمنامه را میگوید. نظام منوچهری و مهران رجبی، چهرههای آشنای سینمای ایران، گروه کوچک بازیگران اصلی را کامل میکنند و فیلم به هر یک فرصت میدهد در قصهای که به اندازهی کلمات از سکوتها ساخته شده، دیده شوند.
زمینه و اهمیت
رئیسیان با صبر و حوصله کارگردانی میکند و شکل فیلم — سفری که نیمهکاره میماند، روستایی که بیتحقیر تماشا میشود، و معنایی که بهجای گرههای داستانی از منظره و روزمرگی برمیآید — آن را در دل سنت انسانگرای سینمای هنری ایران مینشاند. این فیلم ۸۸ دقیقهای به آن رگه از سینمای اوایل دههی دوهزار میلادی ایران تعلق دارد که پرسشهای بزرگ ایمان، فقدان و دلتنگی را در دل کوچکترین توقفهای یک سفر پیدا میکرد؛ و بازخورد قابل قبولی که نزد تماشاگران یافته نشان میدهد این اعتبار با گذر زمان کمرنگ نشده است.
تماشای «ایستگاه متروک» در K-Time
«ایستگاه متروک» پس از ورود با حساب رایگان در کیتایم قابل پخش است؛ برای خواندن این صفحه به هیچ حسابی نیاز نیست. کیتایم با رابط فارسیمحورش، سینمای جشنوارهای و فیلمهای محبوب ایران را برای فارسیزبانان خارج از کشور یکجا گرد آورده است.