جنگلهای مهگرفته و ویلاهای خیس از باران شمال ایران، نسلهاست خوراک قصههای ارواح محلی بودهاند. «زار» — فیلم ترسناک-درام ایرانی محصول ۲۰۱۷ به کارگردانی نیما فرحی — یک زوج تازهعروسوداماد را یکراست به دل همین جغرافیا میفرستد؛ جایی که افسانههای قدیمی منطقه انگار قصهای را مخصوص آنها گرم نگه داشتهاند.
داستان زار دربارهٔ چیست؟
زوجی جوان، چند روز پس از عروسی، برای ماه عسل راهی شمال میشوند تا در ویلایی دورافتاده چند روز آرام و سبز را بگذرانند. اما آنچه در انتظارشان است، آوازهٔ خود خانه است: روایتهای هراسآوری که به این ملک چسبیدهاند و حاضر نیستند در گذشته بمانند. با بالا گرفتن اتفاقهای غریب، سفری که این دو برنامهریزی کرده بودند کمکم به ماجرایی بدل میشود که هیچکدام خواهانش نبودند و مرز میان خرافهٔ روستایی و حضوری واقعی در ویلا هر لحظه محوتر میشود. فرحی در طول ۱۰۷ دقیقه تنش را آرامآرام بالا میبرد و میگذارد انزوای مکان به اندازهٔ هر صحنهٔ ترسناکی کار کند؛ تا جایی که خودِ ماه عسل به چیزی تبدیل میشود که باید از آن جان به در برد.
دربارهٔ بازیگران
امیرحسین عشقآبادی و محمدرضا غفاری در کنار عسل هاشمی نقشهای اصلی را بر عهده دارند و بخش عمدهٔ فیلم روی دوش همین سه نفر است. با تیرهتر شدن ماجرا، بازیها از آسودگی سفر به سمت همان انرژی منقبض و گوشبهزنگی میروند که ژانر وحشت طلب میکند.
زمینه و اهمیت
وحشت هنوز در سینمای ایران ژانری کمیاب است و همین، «زار» را به نمونهای قابلتوجه تبدیل میکند: تولیدی داخلی که بهجای فرمولهای وارداتی خانههای جنزده، از فولکلور بومی ایران مایه میگیرد. نام فیلم به باورهای کهن دربارهٔ بادهای تسخیرکننده و ارواح آزاررسان اشاره دارد؛ فرهنگی عامیانه همراه با آیینهای درمانی که به فیلم ریشههایی میدهد که هیچ بازسازی غربی نمیتواند قرض بگیرد. «زار» در سال ۲۰۱۷ به موج کوچک فیلمسازانی پیوست که سینمای ژانر را با اسطورههای محلی محک میزنند و بازخوردی دوپهلو گرفت.
تماشای «زار» در K-Time
«زار» در کیتایم قابل تماشاست؛ سرویس فارسیمحوری که برای ایرانیان دور از وطن ساخته شده است. خواندن این صفحه رایگان است و حسابی نمیخواهد، اما برای پخش فیلم باید وارد حساب کیتایم شوید. رابط فارسی و آرشیو غنی سینمای ایران، این سکو را خانهٔ طبیعی فیلمهای ژانری کمیابی مثل «زار» کرده است.