«جاودانگی» یکی از جسورانهترین تجربههای فرمی سینمای ایران در دههٔ ۲۰۱۰ است: فیلمی که تمامش در یک برداشت بلندِ بدون قطع و داخل قطاری در حال حرکت گرفته شده. مهدی فرد قادری دوربینش را ۱۴۵ دقیقه از واگنی به واگن دیگر میبرد و چیزی که میتوانست صرفاً یک شیرینکاری فنی باشد، به پرترهای گرم و سیار از زندگی ایرانی تبدیل میشود.
داستان جاودانگی دربارهٔ چیست؟
شش خانواده در یک قطار شبانه همسفرند و هر کوپه درام کوچک خودش را دارد: زندگیهای مشترک زیر فشار، نسلهایی که حرف هم را نمیفهمند، آرزوهایی که لای چمدانها جا شدهاند. دوربین بهجای تدوین میان این قصهها، خودش از یکی به دیگری سفر میکند؛ رشتهای را برمیدارد و رشتهای را رها میکند، درست همانطور که زندگی غریبهها در سفر لحظهای به هم گره میخورد. خود قطار بافت پیوندی فیلم است: ریتمش ضرباهنگ روایت را میسازد و راهروهایش تنها راه عبور میان این دنیاهای کوچکاند تا در واگن آخر، شش قصه آرامآرام به تأملی واحد دربارهٔ عشق، فقدان و بارِ همراهِ آدمها برسند.
دربارهٔ بازیگران
مارال فرجاد، آناهیتا نعمتی و سودابه بیضایی ستونهای گروه بزرگی از بازیگراناند که در کوپههای قطار پخش شدهاند. چون برداشتِ واحد جایی برای «دوباره» باقی نمیگذارد، همهٔ بازیگران عملاً در زمان واقعی کار میکنند و قطعههای طولانی و تئاتری را بدون تور نجاتِ تدوین نگه میدارند؛ خواستهای کمسابقه در بازیگری سینمای ایران که به فیلم انرژی یک اجرای زنده را میدهد.
زمینه و اهمیت
فیلمِ تکبرداشت در همه جای دنیا کمیاب است، چه رسد به اینکه در قطاری واقعاً در حال حرکت اجرا شود؛ جایی که نور، صدا و میزانسن باید داخل راهرویی یکمتری حل شوند. ساختهٔ فرد قادری از نمای نخست تا نمای آخر به همین برداشتِ واحد وفادار میماند و دشواری محضِ نگهداشتن چنین کاری بخش بزرگی از جذابیت فیلم است. فراتر از تکنیک، «جاودانگی» در سنت آشنای قصهگویی گروهی سینمای ایران مینشیند که با یک مکان مشترک — خانه، اتوبوس و اینجا قطار — برشی از جامعه به دست میدهد. فیلم بازخوردی قابل قبول گرفته و در ژانر درام خانوادگی جای میگیرد.
تماشای «جاودانگی» در K-Time
«جاودانگی» با صدای اصلی فارسی در کیتایم در دسترس است و برای پخش تنها ورود با حساب کیتایم لازم است. کیتایم با رابط فارسی و کتابخانهای گسترده از سینمای ایران برای ایرانیان خارج از کشور ساخته شده است.