کمتر فیلمی در تاریخ سینمای عامهپسند ایران به اندازهٔ «گنج قارون» در حافظهٔ جمعی مانده است. ساختهٔ سیامک یاسمی، محصول سال ۱۹۶۵ میلادی، با هنرنمایی محمدعلی فردین و فروزان، به پدیدهای بدل شد که نسلهای پیاپی تماشاگر ایرانی آن را عزیز داشتهاند.
داستان گنج قارون دربارهٔ چیست؟
مردی ثروتمند، از متمولترین مردان شهر و در عین حال از تنهاترینهایشان، گمان میکند داراییاش جز بیکسی چیزی برایش نخریده و تصمیمی تلخ برای پایان دادن به زندگیاش میگیرد؛ اما دو جوان تهیدست و خوشقلب او را از مرگ نجات میدهند و بیآنکه بدانند با چه کسی طرفاند، به خانهٔ محقر خود میبرند. مرد افسرده در دنیای تازهای چشم باز میکند: اتاقهای کوچک، کار شرافتمندانه، سفرههای ساده و شادی بیتکلفی که پول هرگز برایش نیاورده بود. در میانهٔ این آشنایی عشقی هم جوانه میزند و قصه به سمت گرهگشاییهایی میرود که نسلهای پیاپی تماشاگر ایرانی آنها را عزیز داشتهاند.
دربارهٔ بازیگران
محمدعلی فردین در این فیلم تصویر تمامعیار قهرمان پردهٔ سینمای آن دوران است؛ ورزیده، گرم و دوستداشتنی. فروزان صحنهبهصحنه با او برابری میکند و آرمان (آرمائیس وارتانی هوسپیان) ضلع سوم این ترکیب است و زیر پوستهٔ کمدی، غم و وقاری زخمخورده به فیلم میبخشد. همین همنشینی به فیلم طراوتی میدهد که تماشاگران را بارها به سویش برمیگرداند.
زمینه و اهمیت
«گنج قارون» در یادها همچون یک الگو مانده است: قصهای که در آن قهرمانان فقیر اما باشرافت نشان میدهند خوشبختی ربطی به ثروت ندارد؛ مضمونی که سینمای عامهپسند ایران بارها به آن بازگشته است. نام فیلم از قارون، نماد ثروت بیحساب در فرهنگ قرآنی و ایرانی، وام گرفته شده و او را به پرسشی دربارهٔ معنای واقعی گنج بدل میکند. فیلم حدود ۱۱۰ دقیقه است و بازخوردی قابل قبول یافته، اما معیار واقعیاش دلبستگی است: از آن کلاسیکهایی است که خانوادهها، چه در وطن و چه در غربت، نسل به نسل دور هم دوباره تماشایش میکنند.
تماشای «گنج قارون» در K-Time
کیتایم این نشان ماندگار تاریخ سینمای ایران را به خانهٔ ایرانیان سراسر جهان آورده است. کافی است وارد حساب کیتایم خود شوید تا فیلم آمادهٔ پخش باشد؛ خواندن همین صفحه هم بدون حساب آزاد است. رابط فارسی سرویس باعث میشود پدر و مادرها و پدربزرگها خودشان بهراحتی پیدایش کنند.