«دو زن» وقتی در سال ۱۹۹۹ در ایران روی پرده رفت، به حادثهای پرسروصدا و به بحث روز بدل شد. تهمینه میلانی در این درام تحسینشده، رفاقتی را که سر کلاس معماری شکل گرفته تا دو سرنوشت یکسره متفاوت دنبال میکند: قصهای دربارهٔ استعداد، ازدواج و اینکه چه کسی برای آیندهٔ یک زن تصمیم میگیرد.
داستان دو زن دربارهٔ چیست؟
قصه از یک کلاس درس در تهران آغاز میشود؛ دو دختر جوان بر سر علاقهٔ مشترکشان به معماری با هم رفیق میشوند. کشور تازه زیرورو شده و قاعدههای تازه به همهچیز سرک میکشد، از دانشگاه تا خواستگاری. سالها بعد یکی از آن دو به حرفه و خانهای که میخواست رسیده است؛ دیگری از تحصیل بازمانده، زیر فشار به ازدواجی تن داده و حالا با همسری روزگار میگذراند که استقلال او را گستاخی میشمارد — و خاطرهٔ مزاحمی ترسناک هم هنوز رهایش نکرده است. فیلم میان گذشته و حال رفتوآمد میکند و مدام یک پرسش را پیش میکشد: این دو زندگی دقیقاً کجا از هم جدا شدند و در هر دوراهی، چه کسی تصمیم گرفت؟
دربارهٔ بازیگران
نیکی کریمی و مریلا زارعی نقش دو دوست را بازی میکنند و تضاد میان دو مسیر زندگیشان ستون فقرات درام را میسازد؛ یکی از دو اجرا رفتهرفته عریانتر میشود و دیگری آینهٔ آرامتر آن است، بیآنکه فیلم بگوید حق با کیست. محمدرضا فروتن نیز مثلث اصلی بازیگران را کامل میکند و رد فراموشنشدنی خودش را به جا میگذارد.
زمینه و اهمیت
فیلم در زمان اکران در ایران به معنای واقعی کلمه جنجال به پا کرد و به موضوع گفتوگوی فرهنگی روز بدل شد؛ تصویر گزندهاش از آن سالها مستقیم به بحثی بزرگتر دربارهٔ جایگاه زنان گره میخورد. برای بسیاری از تماشاگران خارج از کشور نیز همین فیلم دریچهٔ آشنایی با سینمای اجتماعی و جسورانهٔ میلانی شد. بیش از دو دهه بعد، «دو زن» همچنان از فیلمهای ضروری هر مرور بر سینمای پس از انقلاب است و ردپای آن در موج درامهای زنمحور دهههای بعد آشکار است.
تماشای «دو زن» در K-Time
برای خواندن این صفحه به چیزی نیاز ندارید، اما تماشا حساب میخواهد. با یک حساب رایگان وارد کیتایم شوید تا فیلم بلافاصله پخش شود؛ محیط سرویس فارسی است و برای فارسیزبانان مقیم خارج از کشور طراحی شده. این فیلم در کنار دیگر آثار مهم دههٔ هفتاد سینمای ایران در کاتالوگ جای گرفته است.