هیچ مقایسهٔ صادقانه‌ای بین K-Time و فیلیمو با این وانمود شروع نمی‌شود که این دو روی یک قفسه رقابت می‌کنند. نمی‌کنند. فیلیمو برای داخل ایران است؛ K-Time برای کسانی که رفته‌اند. این صفحه برای این نوشته شده که پرسشِ «از این‌جا نمی‌شود همان فیلیمو را داشت؟» یکی از پرتکرارترین سؤال‌های گروه‌های خانوادگی است — و جوابش به‌جای حدس و شنیده، جزئیات دقیق می‌خواهد.

K-Time فیلیمو
ساخته‌شده برای دیاسپورای ایرانی (آمریکای شمالی، اروپا) بینندهٔ داخل ایران
بیرون از ایران کار می‌کند — بدون فیلترشکن کار نمی‌کند — به گفتهٔ خودِ فیلیمو
قیمت (ژوئیهٔ ۲۰۲۶) ۹.۹۹ دلار کانادا در ماه · ۵۴.۹۹ شش‌ماهه · ۹۹.۹۹ سالانه ماهی ۲۷۸ هزار تومان با آگهی؛ بدون آگهی از ۱٬۶۹۸٬۰۰۰ تومان سه‌ماهه، +۱۰٪ مالیات (صفحهٔ خرید فیلیمو)
پرداخت از خارج هر ویزا/مسترکارت/امکس فقط تومان — کارت خارجی پذیرفته نمی‌شود
کتابخانهٔ ایرانی حدود ۴٬۰۰۰ فیلم، ۹۳۳ سریال، ۲۰۷ کانال زندهٔ فارسی بزرگ‌ترین VOD قانونی ایران؛ به ادعای فیلیمو بیش از ۱۲۰ هزار عنوان
پخش اول سریال‌ها نه — سریال‌ها بعد از انتشار نمایش خانگی می‌رسند بله — یاغی، زخم کاری و جیران همین‌جا شروع شدند
اپ تلویزیون Android TV، Fire TV، Google TV، Nvidia Shield + هر مرورگر در ktime.app/app Android TV از فروشگاه‌های ایرانی؛ در Google Play و App Store نیست

آیا فیلیمو خارج از ایران کار می‌کند؟

فیلیمو خارج از ایران کار نمی‌کند و این موضعِ رسمی خودِ فیلیموست، نه ادعای یک رقیب. صفحهٔ مخصوص کاربران خارج از کشورش صریح می‌گوید: «متاسفانه خارج از ایران امکان تماشای محتوای فیلیمو را ندارید» و از کاربر می‌خواهد فیلترشکن را خاموش کند (filimo.com/vpn-land). این مسدودیت، مجوز پخش است نه اشکال فنی: کتابخانهٔ فیلیمو برای پخش داخل ایران مجوز دارد و سرویس، سرورهای رایج فیلترشکن را هم شناسایی می‌کند.

دیوار دوم، پرداخت است. صفحهٔ خرید فیلیمو فقط قیمت تومانی دارد و هیچ مسیر ویزا، مسترکارت یا پی‌پالی در آن نیست (filimo.com/payment) — یعنی حتی اگر کسی از سد جغرافیایی رد شود، راهی برای پرداخت تمیزِ همان سرویسی که تماشا می‌کند ندارد.

به اعتبار فیلیمو باید گفت که دیاسپورا را دست‌خالی نمی‌گذارد: همان صفحه، بینندهٔ خارج از ایران را به تلویکا می‌فرستد — سرویس خواهر در مجموعهٔ صباایده که کارت خارجی می‌پذیرد و به دلار قیمت می‌گذارد. تلویکا پنجره‌ای از کتابخانهٔ فیلیموست نه همهٔ آن، اما گزینهٔ مشروعی است و ترجیح می‌دهیم آن را بدانید تا این‌که وانمود کنیم وجود ندارد.

اشتراک فیلیمو در ۲۰۲۶ چند درمی‌آید؟

تا ژوئیهٔ ۲۰۲۶، طرح استاندارد فیلیمو — که آگهی دارد — ماهی ۲۷۸ هزار تومان است و برای خرید اول ۲۱۸ هزار تومان. تماشای بدون آگهی بسته‌ای فروخته می‌شود: ۱٬۶۹۸٬۰۰۰ تومان سه‌ماهه، ۲٬۸۷۸٬۰۰۰ شش‌ماهه و ۵٬۰۷۸٬۰۰۰ دوازده‌ماهه. همهٔ طرح‌ها ۱۰٪ مالیات اضافه دارند و سه دستگاه هم‌زمان را پوشش می‌دهند (صفحهٔ خرید فیلیمو).

قیمت K-Time ساده و به دلار کاناداست: ماهی ۹.۹۹، شش‌ماهه ۵۴.۹۹ و سالانه ۹۹.۹۹ دلار کانادا، بدون آگهی در هیچ طرحی، و یک اشتراک دو تلویزیون را هم‌زمان پوشش می‌دهد. کارت‌های آمریکا، اروپا و انگلستان همه کار می‌کنند و بانک خودتان نرخ تبدیل را تعیین می‌کند. اگر حساب‌وکتاب قیمت تومانی از آن‌طرف آب سخت است، نکته دقیقاً همین است — این قیمت‌ها برای نظام بانکی‌ای است که دیگر داخلش زندگی نمی‌کنید.

فیلیمو واقعاً در چه چیزی بهتر است؟

داخل ایران، فیلیمو بهترین سرویس است و فاصله هم زیاد است. به روایت ویکی‌پدیا بیش از نیمی از بازار استریم داخلی را دارد، خودش کتابخانه‌اش را بیش از ۱۲۰ هزار عنوان اعلام می‌کند و — مهم‌تر از همه — بزرگ‌ترین سریال‌های نمایش خانگی را تأمین مالی و پخش اول می‌کند. یاغی، زخم کاری، هم‌گناه و جیران همه به‌عنوان اختصاصی فیلیمو شروع شدند. دوبلهٔ اختصاصی عنوان‌های خارجی و بخش کودکِ کاملش هم امتیازهای واقعی‌اند.

اگر ایران زندگی می‌کنید یا برای خانواده‌ای در ایران توصیه می‌خواهید، پاسخ صادقانه فیلیموست. هیچ‌چیزِ K-Time این را عوض نمی‌کند.

K-Time چه می‌کند که فیلیمو نمی‌تواند؟

K-Time به خانه‌ای سرویس می‌دهد که فیلیمو از نظر ساختاری نمی‌تواند: خانهٔ بیرون از ایران. اشتراک به دلار کانادا قیمت خورده، با هر کارت معتبر پرداخت می‌شود و بدون فیلترشکن روی همان صفحه‌هایی پخش می‌شود که خانوادهٔ دیاسپورا واقعاً دارد: اپ بومی روی Android TV، Fire TV، Google TV و Nvidia Shield، هر مرورگر مدرن روی گوشی و تبلت و کامپیوتر (آیفون و آی‌پد از راه سافاری)، و اپ اندرویدی گوشی.

کتابخانه هم حول همان چیزی چیده شده که دیاسپورا سراغش را می‌گیرد: تا ژوئیهٔ ۲۰۲۶ حدود ۴٬۰۰۰ فیلم ایرانی، ۹۳۳ سریال ایرانی و ۲۰۷ کانال زندهٔ فارسی‌زبان — از سریال‌های نمایش خانگی مثل شهرزاد، جیران و تی‌سیان تا سینمای روز مثل یک تصادف ساده برندهٔ نخل طلای جعفر پناهی و بقیهٔ فیلم‌های ایرانی ۲۰۲۵.

یک تفاوت آرام‌تر هم هست: کامل‌بودن. به گزارش ایران اینترنشنال، بهمن ۱۴۰۳ (فوریهٔ ۲۰۲۵) ساترا وسط پخش دستور داد تی‌سیان از فیلیمو حذف شود (گزارش ایران اینترنشنال). بنا بر همان گزارش، مشترک پولی فیلیمو سریالی را که وسطش بود از دست داد. روی K-Time همان سریال از اول تا آخر موجود است. کتابخانه‌ای که دست ناظر به آن نمی‌رسد، سالم می‌ماند — و اگر سریال محبوب شما از آن‌هایی است که حذف می‌شوند، همین نکته تعیین‌کننده است.

کدام را انتخاب کنیم؟

بر اساس جایی که زندگی می‌کنید انتخاب کنید، نه علاقه. داخل ایران: فیلیمو، بدون تردید. بیرون از ایران: فیلیمو به گفتهٔ خودش اصلاً گزینه نیست؛ مقایسهٔ واقعی بین K-Time و پنجرهٔ دیاسپورای فیلیمو یعنی تلویکاست. تلویکا محصول منصفانه‌ای است با پرداخت کارتی. حرفِ K-Time وسعت و اتاق نشیمن است: تلویزیون زندهٔ فارسی کنار فیلم و سریال، کتابخانه‌ای که برای سلیقهٔ دیاسپورا جمع شده نه پنجرهٔ یک استودیو، و اپ بومی روی خود تلویزیون. برای دیدن کل میدان، مقایسهٔ همهٔ گزینه‌های ۲۰۲۶ را بخوانید، یا سراغ مقایسهٔ K-Time و جی‌ال‌ویز و K-Time و نماوا بروید.

تماشا روی K-Time

K-Time با اپ بومی روی Android TV، Fire TV، Google TV و Nvidia Shield پخش می‌شود، در هر مرورگر مدرن در ktime.app/app (آیفون و آی‌پد هم از راه سافاری)، و با اپ بومی روی گوشی و تبلت اندرویدی. راه‌اندازی روی تلویزیون با اپ Downloader حدود سه دقیقه است؛ راهنمای گام‌به‌گام همهٔ دستگاه‌ها را پوشش می‌دهد. در تورنتوی بزرگ، فروشگاه‌های ایرانی دستگاه از‌پیش‌تنظیم‌شدهٔ K-Time را می‌فروشند — به HDMI وصل کنید، وارد شوید، تمام. اگر K-Time انتخاب درست خانهٔ شماست، حساب بسازید و همین امشب تماشا کنید؛ اگر دنیای شما دنیای فیلیموست، نوش جان — مهم این است که فیلم‌ها دیده بمانند.